Trenujesz według planu, a forma stoi w miejscu. Według Davida Tilbury-Davisa odpowiedź często leży poza samym treningiem. Trenuje on triathlonistów od 1995 roku. We wrześniowym odcinku podcastu That Triathlon Show rozmawiał z Mikaelem Erikssonem. Tematem było wszystko, co decyduje o wyniku, z wyjątkiem treningu.
Trener zawodowców mówi o życiu poza treningiem
Tilbury-Davis prowadził między innymi Lionela Sandersa, Ashleigh Gentle, Skye Moench, Cody’ego Bealsa i Matta Hansona. Na co dzień układa zawodowcom godziny pływania, jazdy i biegania. Jego poglądy na sam trening opisywaliśmy w tekście o wizji triathlonu Tilbury-Davisa. Mimo to w rozmowie skupia się na czymś innym. Jego zdaniem to, co robisz poza basenem, szosą i bieżnią, decyduje o tym, ile wyciągniesz z wykonanej pracy.
Pół godziny snu więcej
Zapytany o jedną zmianę poza treningiem z największym zyskiem, odpowiada krótko: dodatkowe pół godziny snu każdej nocy. Nie trzyma wszystkich przy jednej liczbie. Sen poniżej siedmiu godzin uznaje jednak za twardą granicę, a osiem godzin za dobry punkt wyjścia.
Druga zmiana, którą dodaje od razu, dla większości amatorów z etatem jest dużo trudniejsza. Chodzi o kładzenie się spać i budzenie się naturalnie, bez budzika. Tilbury-Davis nazywa to dużym plusem dla jakości snu. Dla kogoś, kto trenuje przed pracą, to luksus. Kierunek jest jednak jasny: najpierw sen, potem kolejne zmienne. Szerzej o odpoczynku piszemy w tekście o regeneracji fizycznej, psychicznej i społecznej.
Profesjonalizm to postawa, nie etat
Profesjonalizm definiuje prosto. To wszystko, co wpływa na wynik, a nie jest pływaniem, jazdą, bieganiem ani siłownią. Część tego da się zmierzyć, na przykład to, co jesz. Jednak większość jest niewymierna. Należy do niej zrozumienie własnej motywacji, umiejętność spojrzenia w siebie i uczciwa odpowiedź na pytanie, po co uprawiasz ten sport.
Punkt wyjścia to prosta arytmetyka. Doba ma 24 godziny, a większość zawodników trenuje od jednej do pięciu godzin dziennie. Pozostałe godziny decydują, jak organizm przyjmie to, co zrobiłeś na treningu.
Tilbury-Davis opowiada o młodym zawodowcu, który zapytał go, co zmienić, żeby wejść poziom wyżej. Spodziewał się rozmowy o metodzie norweskiej, treningu progowym albo polaryzacji. Usłyszał co innego: bądź możliwie najbardziej profesjonalny w całym swoim życiu. Trener dodaje, że nie ma magicznej pigułki, magicznego treningu ani urządzenia, które to zastąpi.
Otoczenie, które wspiera, a nie tylko toleruje
Osobny wątek to bliscy. Tilbury-Davis odróżnia otoczenie, które wspiera zawodnika, od takiego, które jedynie toleruje jego sport. Rozmowę o tym radzi odbyć z partnerem albo rodziną przed decyzją o sezonie, a nie w jego trakcie. Mówi też o odkładaniu spraw na później. Coraz częściej widzi to u młodych zawodowców.
Zwątpienie jako paliwo
Po 30 latach pracy trener twierdzi, że zwątpienie i syndrom oszusta dotykają prawie każdego sportowca, którego prowadził. Najlepsi zamieniają te wątpliwości w paliwo. Z kolei u słabszych stają się ogniskiem, które pożera ich szanse. Jedno z narzędzi na takie chwile opisaliśmy w tekście o mowie do siebie w kryzysie na trasie. Pewność siebie definiuje jako brak potrzeby porównywania się z innymi. Natomiast przekonanie, że jesteś lepszy od wszystkich, nazywa arogancją.
W rozmowie pada też zdanie Joanny Zeiger, olimpijki i mistrzyni świata 70.3: nie musisz czuć się dobrze, żeby być dobry. Gorszy dzień w głowie to więc kolejna zmienna do opanowania, a nie wymówka.
Bądź obecny na treningu
Tilbury-Davis odróżnia odhaczenie jednostki od rzeczywistego zaangażowania w nią. Jako przykład podaje zawodnika, który przejechał cztery godziny na trenażerze w trybie ERG, oglądając „Top Gun”. Uwagę traktuje jak zasób, który się wydaje. Dlatego przy pływaniu chce, żeby zawodnik patrzył na zegar i podał mu czas pierwszej setki każdej dwusetki. Ma to zgłosić w trakcie sesji, a nie po niej, bo to jest jej sedno.
Relacja z trenerem
Gdy relacja trenera z zawodnikiem się psuje, przyczyną jest według niego zwykle brak otwartej i szczerej komunikacji. Z kolei pod komunikacją leżą szacunek i zaufanie. Najbardziej liczy się to wtedy, gdy sesja nie wyjdzie tak, jak powinna.
Co z tego wynosi amator
Dla kogoś, kto trenuje po pracy, z tej rozmowy wynikają trzy proste sprawdziany. Pierwszy dotyczy snu: jeśli śpisz mniej niż siedem godzin, nowy plan treningowy niewiele zmieni. Drugi dotyczy bliskich, z którymi warto ustalić sezon, zanim się zacznie. Trzeci dotyczy samego treningu: liczy się skupienie na jednostce, a nie tylko zrobione kilometry. Żaden z nich nie wymaga nowego zegarka ani nowej metody.